ΙΟΥΣΤΙΝΗ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ-ΑΡΓΥΡΗ - ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ
ELEVEN WEDDINGS AND A SACRIFICE
ΙΟΥΣΤΙΝΗ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ-ΑΡΓΥΡΗ


Μια νεαρή κοπέλα, σμιλεμένη από τη γαλλοτραφή Πολίτισσα μάνα της, μεγαλώνει ανυποψίαστη στη Νίσυρο της λάβας και της γύμνιας. Όμορφη, έξυπνη, με σπουδές στην ιταλοκρατούμενη Ρόδο, αφήνεται στον έρωτα ενός νεαρού συμπατριώτη της. Στο βάθος, μακριά, φαντάζει η απουσία του πατέρα στην Αμέρικα. Και η παρουσία της ανδρόγυνης μάνας. Ο έρωτας της Μαργαρίτας θα ανατραπεί την έσχατη στιγμή. Και η προδοσία θα σημαδέψει όχι μόνο την τύχη της, αλλά ένα ολάκερο νησί, προκαλώντας μια συγκλονιστική ανθρώπινη καραμπόλα. Και η Μαργαρίτα; Υποκύπτει τελικά στη νομοτέλεια πως "Η Ζωή είναι μεγαλύτερη απ' την Αγάπη"; Τα ήθη της εποχής και η ιστορία της Ιταλοκρατούμενης Δωδεκανήσου συνιστούν το υπόβαθρο του μυθιστορήματος, το οποίο κυριεύει τις αισθήσεις με τη γνησιότητα των ανθρώπινων χαρακτήρων και την αφοσίωσή τους στις άκαμπτες παραδόσεις του νησιού της λάβας.

Βιντεοπαρουσίαση του μυθιστορήματος "Ψηλά Τακούνια Για Πάντα", της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Αντώνης Σαμαράκης

Ο Αντώνης Σαμαράκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1919. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Με μεγάλη κοινωνική δράση υπήρξε από τους δημοφιλέστερους Έλληνες τόσο ως συγγραφέας όσο και ως ενεργός πολίτης.

Έχει υποστηρίξει όλες τις ενημερωτικές και ανθρωπιστικές εκστρατείες της Ελληνικής Επιτροπής της UNICEF και έχει δώσει εκατοντάδες συνεντεύξεις στα ΜΜΕ για τη UNICEF και την προσφορά της προς τα παιδιά που έχουν ανάγκη. Τα πρωτότυπα σύντομα διηγήματά του κόσμησαν και εξακολουθούν να κοσμούν τα εξώφυλλα των τετραδίων της UNICEF που πωλούνται στην Ελλάδα.

Για 20 χρόνια προσέφερε ανεκτίμητη βοήθεια στην UNICEF. Το 1984 ήταν επικεφαλής της ελληνικής εκστρατείας ενάντια στο λιμό στην Αιθιοπία όπου ταξίδεψε δυο φορές και έγραψε τα κείμενα της ταινίας του Παντελή Βούλγαρη "Αιθιοπία: Οδοιπορικό Θανάτου και Οδοιπορικό Ζωής" που «γύρισε» για τη UNICEF η ΕΡΤ.


Με την ακούραστη προσφορά του βοήθησε να αναγνωρισθεί η UNICEF στη συνείδηση του κόσμου ως ένας αποτελεσματικός και αξιόπιστος οργανισμός που αγωνίζεται σκληρά για τα παιδιά.

Τα βιβλία του μεταφράστηκαν σε περισσότερες από 30 γλώσσες. «Το Λάθος», «Ζητείται Ελπίς», «Σήμα Κινδύνου», «Αρνούμαι», «Το Διαβατήριο», «Η Κόντρα», «Αυτοβιογραφία 1919 - », «Εν Ονόματι», είναι μερικά από τα πολυδιαβασμένα έργα του. Εξετάζουν ζητήματα όπως η ειρήνη, η ελευθερία, η κοινωνική δικαιοσύνη, η δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Όλο του το έργο είναι εμπνευσμένο από την αγάπη του για τα παιδιά.

Διηγήματά του έχουν συμπεριληφθεί σε ελληνικά και ξένα σχολικά και πανεπιστημιακά βιβλία. Κάποια έχουν γυριστεί σε κινηματογραφικές και τηλεοπτικές ταινίες.

Εργάσθηκε ως εμπειρογνώμων της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας των Ηνωμένων Εθνών σε πολλές χώρες για κοινωνικά θέματα.

Το 1989 ανακηρύχθηκε από τη UNICEF πρώτος Έλληνας Πρεσβευτής Καλής Θέλησης για τα παιδιά του κόσμου, τίτλο που τίμησε επάξια μέχρι το τέλος της ζωής του με την αφοσίωση και ανιδιοτελή προσφορά του.

Έχει βραβευθεί από πολλούς φορείς, κυβερνητικούς και μη, τόσο για το συγγραφικό έργο του όσο και για την κοινωνική του δράση.

Πέθανε τον Αύγουστο του 2003 σε ηλικία 84 ετών.

Ηλίας Βενέζης

Ηλίας Βενέζης (1904 - 1973). Ο Ηλίας Βενέζης (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Ηλία Μέλλου) γεννήθηκε στις Κυδωνιές (Αϊβαλί) της Μικράς Ασίας, γιος του Μιχαήλ Δ. Μέλλου και της Βασιλικής Γιαννακού Μπιμπέλα. Είχε έξι αδέρφια. Με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο πατέρας του και μια αδερφή του αποκλείστηκαν στη Μικρά Ασία και η υπόλοιπη οικογένεια κατέφυγε στη Μυτιλήνη, όπου ο συγγραφέας γράφτηκε στο Γυμνάσιο. Το 1919 επέστρεψαν όλοι στο Αϊβαλί (είχε προηγηθεί η αποβίβαση των ελληνικών στρατευμάτων στη Μικρά Ασία), εκτός από την Άρτεμη, κόρη της οικογένειας, που πέθανε από επιδημία ισπανικής γρίππης στη Μυτιλήνη. Το 1922 ο Βενέζης, που μόλις είχε τελειώσει το γυμνάσιο στη γενέτειρά του, αιχμαλωτίστηκε από τους τούρκους και υπηρέτησε στα τάγματα εργασίας στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας για δεκατέσσερις μήνες. Αφέθηκε ελεύθερος το 1923 και επέστρεψε στη Λέσβο για να βρει την οικογένειά του. Εκεί εργάστηκε αρχικά στο Πλωμάρι ως υπάλληλος της Διευθύνσεως Κτημάτων εξ Ανταλλαγής του Υπουργείου Γεωργίας και στη συνέχεια ως υπάλληλος στις τράπεζες Εθνική και Ελλάδος. Μετά από μετάθεσή του στο υποκατάστημα της Τράπεζας Ελλάδος στην Αθήνα, εγκαταστάθηκε στην πρωτεύουσα, όπου εργάστηκε ως το 1957. Το 1938 παντρεύτηκε την Σταυρίτσα Μολυβιάτη με καταγωγή από το Αϊβαλί, με την οποία απέκτησε μια κόρη, την Άννα. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής συνελήφθη από τα S.S. και κλείστηκε στις φυλακές Αβέρωφ. Απελευθερώθηκε εικοσιτρείς μέρες αργότερα μετά από εκκλήσεις του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού και άλλων προσωπικοτήτων της εποχής. Πέθανε στην Αθήνα μετά από πολύχρονη και επώδυνη ασθένεια. Γραμματέας και διευθύνων σύμβουλος του Δ.Σ. του Εθνικού Θεάτρου (1950-1952) και διοικητικός διευθυντής και πρόεδρος της καλλιτεχνικής επιτροπής του (1964-1967), ιδρυτικό μέλος της Ομάδας των Δώδεκα (1950), συνεργάτης του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας (1954-1966), πρόεδρος του κινηματογραφικού φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (1963-1966) και αντιπρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης (1966-1970), ο Ηλίας Βενέζης εκλέχτηκε επίσης μέλος της Ακαδημίας Αθηνών (1957), θέση από την οποία ανέπτυξε έντονη πολιτιστική δραστηριότητα. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1921 με δημοσιεύσεις διηγημάτων στο περιοδικό της Κωνσταντινούπολης Ο Λόγος. Το 1927 βραβεύτηκε από το περιοδικό Νέα Εστία για το διήγημά του Ο θάνατος και αργότερα δημοσίευσε σε συνέχειες την πρώτη μορφή του εμπνευσμένου από την εμπειρία του στα τάγματα της Ανατολής έργου του Το νούμερο 31328, που εκδόθηκε το 1931. Ακολούθησαν τα μυθιστορήματα Γαλήνη, Αιολική γη, Έξοδος και Ωκεανός, που κινούνται όλα, όπως και το πρώτο του στα πλαίσια του ντοκουμέντου, με σαφείς επιδράσεις από την ανθρωπιστική ιδεολογία του συγγραφέα. Ολοκλήρωσε επίσης διηγήματα, ιστορικές μελέτες, οδοιπορικά και το θεατρικό έργο Μπλοκ C, που πρωτοπαραστάθηκε το 1945 από το θίασο του Πέλου Κατσέλη. Έργα του μεταφράστηκαν σε πολλές ξένες γλώσσες. Το 1949 μετά από πρόσκληση του State Department περιόδευσε στις Η.Π.Α., όπου πραγματοποίησε διαλέξεις και συνεντεύξεις. Τιμήθηκε με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας και τον Έπαινο της Ακαδημίας Αθηνών (1940 για τη Γαλήνη). Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Ηλία Βενέζη βλ. Αθανασόπουλος Βαγγέλης, «Χρονολόγιο Ηλία Βενέζη (1904-1973)», Διαβάζω 337, 8/6/1994, σ.38-44, Αργυρίου Αλεξ., «Βενέζης Ηλίας», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό 2. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1984, Γιαλουράκης Μανώλης, «Βενέζης Ηλίας», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας 3. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ. και Στεργιόπουλος Κώστας, «Ηλίας Βενέζης», Η μεσοπολεμική πεζογραφία Από τον πρώτο ως τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο (1914-1939) Β΄, σ.334-376. Αθήνα, Σοκόλης, 1992.
(Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ.).

Εργογραφία

* Αιγαίο, "Εστία"
* Αιολική Γη, "Εστία"
* Αμερικανική Γη, "Εστία"
* Άνεμοι, "Εστία"
* Αργοναύτες, "Εστία"
* Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός, "Εστία"
* Αρχιπέλαγος, "Εστία"
* Γαλήνη, "Εστία"
* Έξοδος, "Εστία"
* Εφταλου, "Εστία"
* Μικρασία Χαίρε, "Εστία"
* Μπλοκ C, "Εστία"
* Οι νικημένοι, "Εστία"
* Περιηγήσεις, "Εστία"
* Στις ελληνικές θάλασσες, "Εστία"
* Το νούμερο 31328, "Εστία"
* Φθινόπωρο στην Ιταλία, "Εστία"
* Ωκεανός, "Εστία"
* Ώρα Πολέμου, "Εστία"

Κώστας Βάρναλης

Ο Κώστας Βάρναλης γεννήθηκε στον Πύργο της Βουλγαρίας το 1883 και από μικρός έδειξε την κλίση του στα γράμματα. Σπούδασε στη φιλοσοφική σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών και δίδαξε στη μέση εκπαίδευση. Μια υποτροφία για μετεκπαίδευση στο Παρίσι τον έφερε σε επαφή με τα προοδευτικά ιδεολογικά ρεύματα και τον επαναστατικό αέρα του μεσοπολέμου. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα και ενώ είναι σχεδόν βέβαιη η ακαδημαϊκή καριέρα απολύεται από το δημόσιο κατά τη διάρκεια κάποιας από τις ηλίθιες δικτατορίες που ταλάνισαν αυτό το τόπο.

Από εκεί και πέρα αρχίζει να εργάζεται σαν δημοσιογράφος για να ζήσει. Βαθύς μελετητής όλων των φιλοσοφικών ρευμάτων αλλά και της αρχαίας ελληνικής σκέψης και γλώσσας.Δυνατός φιλόλογος εκτός από σημαντικός ποιητής και στοχαστής. Τα ποιήματα του, τα κείμενα του, όπου κι αν δημοσιεύονται δημιουργούν αίσθηση. Το "Φως που καίει" - που εκδίδεται με τη μικρασιατική καταστροφή - φέρνει καινούργιο φως στην ελληνική ποίηση και είναι πιστεύω το αποκορύφωμα της ποιητικής του δημιουργίας μαζί με τους "σκλάβους πολιορκημένους". Ό λόγος του, η στάση ζωής του, επηρεάζουν τους νέους και είναι ο αγαπημένος "δάσκαλος" και ο "οδηγητής" για μια ολόκληρη γενιά προοδευτικών ανθρώπων και λογοτεχνών. Η τέχνη του είναι στρατευμένη δεν θέλει να χαϊδέψει τα αυτιά, θέλει να ταράξει. Είναι στρατευμένη δίπλα στους ταπεινούς και τους κατατρεγμένους. Είναι στρατευμένη στην ελευθερία , στη δικαιοσύνη ,στην ειρήνη.

Ο φιλοσοφικός του στοχασμός είναι λεπτός και ο λυρισμός του και η αισθητική του καλοδουλεμένα αλλά όταν χρειάζεται είναι σαρκαστικός. Ο καταγγελτικός του λόγος είναι σφυρί, λέει τα πράγματα με το όνομα τους. Διονυσιακός, χειμαρρώδης αλλά και μεγάλος τεχνίτης του στίχου. Αυτό με κάνει να προτιμώ τα πεζά του από τα ποιήματα του. Στα ποιήματα του μου φαίνεται ότι διακρίνω αυτόν τον τεχνίτη που προσέχει και την παραμικρή λεπτομέρεια και δεν αφήνει τίποτε στη τύχη. Ενώ στα πεζά του με συγκλονίζει ο λόγος του ειδικά όταν "ξαναγράφει" την ιστορία. Το "ημερολόγιο της Πηνελόπης", "η αληθινή απολογία του Σωκράτη", "ο Σολωμός χωρίς μεταφυσική", "οι δικτάτορες". Θεωρώ επίσης πολύ σημαντικές και τις μεταφράσεις που έχει κάνει στις κωμωδίες του Αριστοφάνη. Το 1959 τιμήθηκε με το βραβείο Λένιν. Πέθανε το 1974 πλήρης ημερών και έχοντας δρέψει τις δάφνες του που δεν ήταν άλλες από την αγάπη του λαού.


Τα έργα του
Κηρήθρες (1905)
Ο Προσκυνητής (1919)
Το Φως που καίει (1922)
Ο λαός των μουνούχων (1923)
Ο Σολωμός χωρίς μεταφυσική (1925)
Σκλάβοι Πολιορκημένοι (1927)
Η Αληθινή απολογία του Σωκράτη (1931)
Αληθινοί άνθρωποι (1938)
Το ημερολόγιο της Πηνελόπης (1947)
Πεζός λόγος (1957)
Σολωμικά (1957)
Αισθητικά Κριτικά Α και Β (1958)
Άνθρωποι. Ζωντανοί - Αληθινοί (1958)
Οι δικτάτορες (1965)
Ποιητικά (1956)
Ελεύθερος κόσμος (1965)
Άτταλος ο Τρίτος (θεατρικό) (1972)
Οργή λαού (1975)
Φιλολογικά Απομνημονεύματα (1980)

ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ

Καζαντζάκης Νίκος

Ο συγγραφέας Νίκος Καζαντζάκη γεννήθηκε το 1883 στο Ηράκλειο της Κρήτης. Τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε στην ιδιαίτερη πατρίδα του και τη Νάξο, οπού η οικογένεια του εγκαταστάθηκε το 1897. Το 1901 τελείωσε το γυμνάσιο με χίλιες στερήσεις λόγω της φτώχειας του. Στην τελευταία τάξη του γυμνασίου γνώρισε την Γαλάτεια Αλεξίου, με την οποία συνδέθηκε και το 1911 παντρεύτηκε. Το 1924 χώρισαν και δύο χρόνια αργότερα παντρεύτηκε την Ελένη Σαμίου. Παιδιά δεν απόκτησε.

Μετά την αποφοίτηση του από το γυμνάσιο ήλθε στην Αθήνα και γράφτηκε στη Νομική Σχολή του πανεπιστημίου, από όπου πήρε το δίπλωμα του το 1906. Η οικονομική του κατάσταση ήταν τέτοια που τον υποχρέωσε να εργάζεται και να μελετά παράλληλα. Παρ’ όλες όμως αυτές τις δυσκολίες κατάφερε να αποκτήσει μια αξιόλογη μόρφωση. Μετά τις νομικές του σπουδές πήγε στο Παρίσι, οπού για τρία χρόνια (1907-1909) παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας. Εκεί είχε την ευκαιρία να έρθει σε επαφή με τις φιλοσοφικές ιδέες του Μπερξόν και του Νίτσε.

Ο Νίκος Καζαντζάκης σε νεαρή ηλικίαΟ Καζαντζάκης ήταν ένας ιδιόρρυθμος τύπος, που του άρεσαν τα ταξίδια και έτσι επισκέφτηκε πολλά μέρη της Ευρώπης και της Ασίας. Το 1919 πήγε στην Ελβετία και τη Ρωσία, αργότερα στη Βιέννη, το Βερολίνο, τη Γαλλία, την Ισπανία, την Ιαπωνία, την Κίνα, την Αγγλία τη Γερμανία κ.α. Πολλές από τις ταξιδιωτικές του εμπειρίες τις κατέγραψε αργότερα σε βιβλία. Καρπός των ταξιδιών του ήταν τα έργα του "Αγγλία" (1941), "Ρουσία" (1956), "Ιαπωνία - Κίνα" (1956), "Ισπανία" (1957), "Ιταλία" (1965). Το 1948 πήγε στην πόλη Αντίμπ της Γαλλίας οπού εκεί αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά με τη λογοτεχνία και την περίοδο εκείνη έγραψε τα πιο σπουδαία έργα του.

Ο Νίκος Καζαντζάκης εμφανίσθηκε στα γράμματα το 1906 με το μυθιστόρημα "Όφις και Κρίνος", ένα βιβλίο ηδονής και θανάτου όπως το χαρακτήρισαν τότε οι λογοτεχνικοί κύκλοι. Τον ίδιο χρόνο δημοσίευσε το δοκίμιο "Η αρρώστια του αιώνος", καθώς και μερικά ποιήματα με το ψευδώνυμο "Κάρμα Νιρβάμη". Το 1910 ήταν πια ώριμος λογοτεχνικά και γράφει το έμμετρο δράμα "Πρωτομάστορας".
Με το έργο αυτό ο Νίκος Καζαντζάκης άρχισε ουσιαστικά τη λογοτεχνική του πορεία . Τότε χρησιμοποίησε για πρώτη φορά το ψευδώνυμο "Πέτρος Ψηλορείτης". Ξεπερνούν τα δέκα τα μυθιστορήματα του Καζαντζάκη και απ’ άυτά τα σπουδαιότερα είναι τα "Οι αδερφοφάδες" (1964), "Τόντα Ράμπα" (1956), "Ο φτωχούλης του Θεού" (1956), "Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά" (1946), "Ο καπετάν Μιχάλης" (1953) "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται" (1954), "Αναφορά στον Γκρέκο" (1961) που εκδόθηκε μετά τον θάνατο του.

Ως ποιητής έδωσε δύο μεγάλα έργα : την "Οδύσσεια" (1938), για το οποίο διέθεσε 13 χρόνια δουλειάς και αποτελείται από 33.333 στοίχους, και τις "Τερτσίνες" (1960).
Όμως το έργο του Νίκου Καζαντζάκη δεν περιορίζεται μόνο σε λογοτεχνικά βιβλία και μυθιστορήματα αλλά και σε θεατρικά , σχολικά , και φιλοσοφικά βιβλία. Το 1957 ο Νίκος Καζαντζάκης ετοιμάστηκε να επισκεφτεί την Κίνα, μετά από πρόσκληση της κινεζικής κυβέρνησης. Δεν πρόλαβε όμως Ο τάφος του Νίκου Καζανζτάκηγιατί αρρώστησε βαριά και τον Οκτώβρη του ίδιου χρόνου πέθανε σε κάποια κλινική της Γερμανίας.

Η σωρός του μεταφέρθηκε και τάφηκε στο βενετσιάνικο κάστρο (στο ύψωμα με ονομασία "Τάπια Μαρτινέγκο") του Ηρακλείου, όπως είχε ζητήσει ο ίδιος. Κηδεύτηκε με όλες τις τιμές που του έπρεπαν και πάνω στο τάφο του γράφτηκε η φράση "Δεν ελπίζω τίποτε, δεν φοβάμαι τίποτε, είμαι ελεύθερος".

Leonardo da Vinci’s “Codex Leicester”

$30.8 million – Leonardo da Vinci’s “Codex Leicester”

Ο Codex αποτελεί μια συλλογή των επιστημονικών χειρογράφων και σχεδίων του Leonardo da Vinci και θεωρείται το πιο διάσημο από όλα τα έργα του διάσημου εφευρέτη. Αυτός ο τόσο σημαντικός επιστημονικός και πολιτιστικός θησαυρός ανήκε σε έναν εύπορο συλλέκτη με το όνομα Armand Hammer ( γι' αυτό και ο κώδικας είναι γνωστός και ως Codex Hammer ). Ωστόσο, το 1994, ο ιδρυτής της Microsoft Bill Gates, τον αγόρασε καταβάλλοντας αυτό το μυθικό ποσό όταν βγήκε σε δημοπρασία, κάνοντας το το πιο ακριβοπληρωμένο βιβλίο/συλλογή στην ιστορία. Στην συνέχεια τον ονόμασε Codex Leicester (πιθανώς προς τιμή του Thomas Coke, του τελευταίου κόμη του Leicester, ο οποίος αγόρασε τον κώδικα το 1717)